GEERT  IN  JAPAN  (KANGEIKO)

7 years ago

Ik had het in mijn vorige post al vermeld, de kangeiko was in aantocht. 1 week alle dagen om 5 uur s’morgens training in de koudste periode van het jaar. Voordien had ik al vele verhalen gehoord over de kangeiko en meestal klonken die niet echt prettig.

Wij werden gevraagd om samen met de eerste jaars een half uurtje vroeger te komen naar de training om een beetje op te warmen en de hogere jaren te begroeten, dus dit wil zeggen dat we alle dagen om half 5 in de dojo waren en al angstig konden praten over de training die we vandaag moeten slikken. Dit was vooral de eerste dag natuurlijk.

De de training begon stipt om 5 uur, eerst deden we een half uurtje kirikaeshi wat normaal gezien geen probleem is, daarna begon het zware gedeelte de kakari keiko. De kangeiko is de laatste week voor de 4e jaars en tijdens de kakari keiko waren zij alle dagen motodachi. Aangezien het hun laatste keer was waren de 4e jaars een pak gemener dan normaal, ze krijgen je tot je limiet of je het zelf wilt of niet en gaan op elk moment proberen om je op de grond te duwen, dat plus het feit dat de dojo enorm glad word tijdens de winterperiode maakte het heel moeilijk om staande te blijven.

Bovenste is of je kwam trainen of niet, onderste is aantal keer neervallen of speciale omstandigheden

Zoals je kan zien op de kaart die wij gemaakt hebben heb ik het toch maar bij 1 keer neervallen gehouden, al was die wel enorm spectaculair heb ik van horen zeggen. Na de kakari keiko deden we nog een uurtje ji geiko wat erg vlot ging na de kakari keiko en dan eindigden we met 1 kirikaeshi.

Ik moet toegeven dat ik in het algemeen de kangeiko erger had verwacht de eerste dag was enorm zwaar wat te wijten was aan de winterpauze die we gehad hadden maar de dagen daarna ging het beter, je moet diep gaan en er was alle dagen wel een moment dat ik lichtjes in mijn hoofd werd maar als je je adem controleert geraak je daar wel over. Toch was ik tevreden als de kangeiko voorbij was en een beetje trots dat ik het toch alle dagen heb kunnen doorzien.

Nu resten er mij nog maar enkele weken in Japan, de trainingen op de universiteit zijn bijna voorbij, dus we zullen alweer onze eigen trainingen moeten organiseren en bevriende senseis bellen om te vragen of we samen kunnen kunnen trainen, ik ben zeker dat ik nog voldoende trainingen zal hebben maar aangezien de klassen voorbij zijn lijkt het jaar voor mij nu een beetje voorbij. Ik zie er zeker en vast naar uit om terug thuis te komen en iedereen terug te zien. Tot in maart!